Ha, dit wist ik al uit een andere epische tocht doorheen het G.H. Luxemburg! Of het nu ochtend, middag of avond is, de Letzeburgers begroeten elkaar met “Moien!”. Onderweg begroeten we de wandelaars en fietsers – voor zover we die tegenkomen – met “Moien!”.
De voorbije dagen laten zich voelen en Ferus rijdt behoorlijk beter en liever op een deftige asfaltlaag en het in het alkoofje op mijn schouder worden de hobbelende wegen met stenen en keien ook niet meer geapprecieerd. Bijgevolg nemen we een, denken we, gemakkelijkere weg naar Ettelbrück. Onderweg passeren we burcht van Esch sur Sure.
We draaien net voor de burcht de tunnel in, daar aangelegd om het verkeer niet door Esch sur Sure te laten passeren. Het fluisterasfalt vindt Ferus en ruiter zeer aangenaam en we vorderen aan een leuke snelheid van 15 km/u. Eens voorbij Heiderscheidergrund, wordt het menens. De bordjes langs de weg zeggen dat er de volgende 3 km te klimmen valt: 7% gemiddeld. Zoals eerder opgemerkt, wijst het Princessengeestje ons erop dat we Ferus er in een lage versnelling moeten op laten klauteren. Wanneer we bijna op 513 m hoogte zijn ( we komen van 250m) hoor ik een kirrend kreetje van bewondering op mijn schouder. Ha, het landschap is fantastisch van hier.
Wanneer we het hoogste punt hebben bereikt, vlammen we linea recta naar Ettelbrück en in sneltreinvaart belanden we in het stadje. Ferus’ remmen schreeuwen het uit, want op sommige momenten moeten we in de remmen knijpen om niet geflitst te worden ( limietsnelheid =50km/u).
Vanaf Ettelbrück volgen we de fietsroute die uiteindelijk naar Echternach leidt, maar zo ver draven we niet vandaag. Het gaat vlotjes want de fietspaden zijn een droom in G.H. Luxemburg. Zelfs onder een lichte regenval, is het nog leuk fietsen. We gebruiken de brug om ons in het droge om te kleden…
en vervolgen langs het leuke fietspad:
Ter hoogte van Bettendorf ( schoon kasteel aldaar, maar ‘t zal voor een ander keer zijn, hoor, Judithje), nemen we een scherpe rechtse bocht en zetten koers naar Eppeldorf. Na overleg met Ferus en het Princessengeestje, lijkt ons dat een iets gemakkelijkere weg dan de oorspronkelijke.
Dachten we…
Na een ijselijk moeilijke klim van gemiddeld 9% belanden we op een plekje waar we geruime tijd uit blazen. De hellingen zijn dan even stevig als in de Ardennen, de wegen liggen er hier een pak beter bij!
Even verder moeten we weer even pauzeren, gelukkig is daar een pracht van een kastanjelaar die ons even beschutting biedt.
Het Judithzieltje begint een een beetje te bibberen, want de regen en de minder aangename temperatuur doet ons rillen. Het kan ook de honger zijn. Na een moeizame tocht naar Beaufort, belanden we eindelijk aan de jeugdherberg. Er is geen stoppen aan, het Princessengeestje wil meteen onder een warme douche en ze rommelt in mijn reistassen naar een verse chainse en bliand. Bij gebrek aan een meereizende hofdame (Claramond, kon jammer genoeg niet meekomen) moet ze het doen met haar grafelijke echtgenoot :-): Neen, Boudewijn, eerst de chainse en dàn de bliand! Van vrouwelijke kledij heb je niet veel kaas gegeten, hé slimmeke! Bon, lijdzaam doe ik wat er gevraagd wordt en na enkele minuten komt ze uit een doosje 🥰
La route de jour:
Leave a Reply